வயதிற்கு வந்த பெண்ணின் மன ஓட்டம்: ஆழமான ஒரு வாழ்வியல் கதை

 கார்த்திகாவிற்கு அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை எப்போதும் போல விடியவில்லை. அம்மா அவசர அவசரமாக அவளைக் குளிக்க வைத்ததும், வீடே உறவினர்களால் நிறைந்ததும், ஊரே அவளை ஒரு புதிய பார்வையில் பார்த்ததும் நடந்து இப்போது இரண்டு மாதங்கள் ஆகிவிட்டன. "பெரியவள் ஆகிவிட்டாள்" என்ற அந்த ஒற்றைச் சொல், அவளது பதிமூன்று ஆண்டுக்கால சுதந்திரக் காற்றைச் சட்டென்று ஒரு மூடிய அறைக்குள் சிறைபிடித்தது போலிருந்தது.

அந்த இரண்டு மாதங்களில் கார்த்திகாவின் உடம்பிலும் மனதிலும் எத்தனையோ மாற்றங்கள். கண்ணாடி முன்னால் நிற்கும் போதெல்லாம் தன் உடலின் புதிய வளைவுகளும், திடீரெனத் தோன்றும் சோர்வும் அவளுக்குப் விசித்திரமாக இருந்தன. ஆனால், அவளுக்குள் ஏற்பட்ட மாற்றங்களை விட, அவளைச் சுற்றியுள்ள உலகம் மாறிய விதம் தான் அவளுக்கு மிகப் பெரிய புதிராக இருந்தது.

பள்ளிக்குக் கிளம்பும் போதெல்லாம் கார்த்திகா இப்போது தன் உடையை இரண்டு முறை சரிபார்த்துக் கொள்கிறாள். தாவணி போடும் பழக்கம் இன்னும் முழுமையாக வராவிட்டாலும், சுடிதாரின் துப்பட்டாவை எப்படி சரியாக அணிவது என்பதில் அம்மா தினமும் பாடம் நடத்துகிறாள்.

அன்று காலை பள்ளிக்குச் செல்ல அவள் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தபோது, தெருவின் சூழல் அவளுக்கு ஏனோ வழக்கத்திற்கு மாறாகத் தோன்றியது. எப்போதும் திண்ணையில் அமர்ந்து பேப்பர் படிக்கும் குமார் அண்ணன், அன்று பேப்பரிலிருந்து கண்ணை எடுத்து அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அந்தப் பார்வையில் ஒரு புதிய கூர்மை இருந்தது. கார்த்திகா தார்ச்சாலையில் நடக்கத் தொடங்கியபோது, எதிரே வந்த மளிகைக் கடைக்காரர், சைக்கிளில் சென்ற இளைஞர்கள் என அனைவரும் அவளை வைத்த கண் எடுக்காமல் பார்ப்பது போல அவளுக்கு ஒரு தவிப்பு ஏற்பட்டது.

"ஏன் எல்லாரும் என்னையே பார்க்கிறார்கள்? என் உடையில் ஏதேனும் தவறா? அல்லது என் நடையில் ஏதேனும் மாற்றமா?" — கார்த்திகாவின் மனதிற்குள் எழுந்த ஓயாத கேள்வி இது.

அவள் சிறுமியாக இருந்தபோது இதே தெருவில் பாவாடை சட்டை அணிந்து ஓடிப் பிடித்தாடியவள் தான். அப்போது யாரும் அவளை இப்படி உற்றுப் பார்த்ததில்லை. ஆனால் இன்று, ஒவ்வொரு பார்வையும் அவள் மீது ஒரு பாரத்தைச் சுமத்துவது போல இருந்தது. அந்தப் பார்வைகளிலிருந்து தப்பிக்க அவள் தன் துப்பட்டாவை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாக இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டாள். தலைகுனிந்தபடியே வேக வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினாள்.

தெருவின் முனையில் இருக்கும் வேப்ப மரத்தடியில், எப்போதும் கார்த்திகாவிடம் அன்பாகப் பேசும் கவிதா அக்கா நின்று கொண்டிருந்தாள். கவிதா அக்காவிற்கு இருபது வயது இருக்கும். கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த அக்கா, கார்த்திகாவை எப்போது பார்த்தாலும் "என்ன கார்த்தி குட்டி, பள்ளிக்குக் கிளம்பியாச்சா?" என்று சத்தமாகக் கூப்பிட்டு வம்பு வளர்ப்பாள்.

ஆனால், அன்று கார்த்திகா அவளைக் கடந்து செல்லும்போது கவிதா அக்கா அவளைப் பார்த்த விதம் முற்றிலும் வேறாக இருந்தது. வழக்கமான அந்தத் துள்ளலோ, உரத்த குரலோ அவளிடம் இல்லை. மாறாக, கவிதா அக்காவின் முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான அமைதியும், கொஞ்சம் பரிதாபமும், லேசான வெட்கமும் கலந்த ஒரு பாவனை குடிகொண்டிருந்தது.

கார்த்திகா அக்காவின் அருகில் சென்று, "அக்கா..." என்று மெதுவாகக் கூப்பிட்டாள்.

कவிதா அக்கா அவளது தலையைக் கோதிவிட்டு, "பள்ளிக்கு நேரமாச்சு கார்த்தி, பத்திரமா போயிட்டு வா..." என்று மிக மென்மையான குரலில் கூறினாள். அவளது கண்களில் இருந்த அந்தப் பரிதாபம் கார்த்திகாவை ஏதோ செய்தது.

அந்தப் பார்வையின் அர்த்தம் கார்த்திகாவிற்கு மெல்லப் புரியத் தொடங்கியது. "நீயும் எங்களைப் போல இந்த உலகத்தின் விதிகளுக்குள் வந்துவிட்டாய் கார்த்தி. இனி உன்னால் நினைத்தபடி ஓட முடியாது, நினைத்தபடி சிரிக்க முடியாது" என்று அந்தப் பரிதாபம் சொல்வது போல இருந்தது. அதே சமயம், ஒரு பெண்ணாகத் தனக்கு ஏற்படும் அதே உடல் சார்ந்த, மனம் சார்ந்த ரகசியங்களை இனி இந்தச் சிறுமியும் அனுபவிக்கப் போகிறாள் என்ற பெண்ணுக்கே உரிய வெட்கமும் அந்த முகத்தில் மறைந்திருந்தது.

பள்ளியின் வகுப்பறைக்குள்ளும் கார்த்திகாவிற்கு அதே தனிமை உணர்வு தான் நீடித்தது. அவளது தோழிகள் ரம்யாவும், ஸ்வேதாவும் அவளருகில் அமர்ந்து ஏதேதோ பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால், கார்த்திகாவின் மனம் அங்கு இல்லை. அவள் ஏதோ ஒரு புதிய உலகில், தனியான ஒரு தீவில் வாழ்வது போல எண்ணத் தொடங்கிவிட்டாள்.

சுற்றியிருக்கும் மனிதர்களின் சத்தங்கள் அவளுக்குத் தூரத்துக் கடலின் இரைச்சல் போலக் கேட்டன. கரும்பலகையில் ஆசிரியர் நடத்தும் கணக்குகள் அவளது மூளைக்குள் பதிய மறுத்தன. தன் உடலுக்குள் நிகழும் ஹார்மோன் மாற்றங்கள் அவளது சிந்தனையை எங்கோ இழுத்துச் சென்றன. லேசான வயிற்று வலியும், இடுப்பு வலியும் அவளைத் தொந்தரவு செய்ய, அவள் ஜன்னல் வழியே வெளியே வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்கினாள்.

பறவைகள் சுதந்திரமாகப் பறந்து கொண்டிருந்தன. மரங்கள் காற்றின் திசையில் ஆடிக்கொண்டிருந்தன. "இயற்கைக்கு இல்லாத கட்டுப்பாடுகள் மனிதர்களுக்கு மட்டும் ஏன்?" என்று அவள் யோசித்தாள். இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு வரை அவளும் ஒரு பறவையைப் போலத் தான் இருந்தாள். ஆனால் இன்று, அவளது சிறகுகள் வெட்டப்பட்டது போன்ற ஒரு உணர்வு அவளை வாட்டியது.

மதிய உணவு இடைவேளையின் போது, கார்த்திகாவின் பழைய விளையாட்டுத் தோழர்களான ஹரிஷும், சஞ்சய்யும் அவளருகில் வந்தனர். அவர்கள் ஆறாம் வகுப்பிலிருந்தே ஒன்றாகப் படித்து, மாலையில் தெருவில் கிரிக்கெட் விளையாடும் நெருங்கிய நண்பர்கள்.

"டேய் கார்த்தி, இன்னைக்கு சாயங்காலம் விளையாட வர்றியா? புது பேட் வாங்கியிருக்கேன்" என்றான் ஹரிஷ் உற்சாகமாக.

கார்த்திகா நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தாள். ஏனோ அவளுக்கு அவர்களிடம் பேசத் தோன்றவில்லை. எப்போதும் சண்டையிட்டுக் கொண்டு, கலகலப்பாகப் பேசும் அந்த ஆண் நண்பர்களிடம் இன்று ஒரு விசித்திரமான அந்நியம் தெரிந்தது. அவளது மனதில் ஒருவிதமான தயக்கமும் பயமும் கலந்த தடுமாற்றம் ஏற்பட்டது.

"இல்லைடா... எனக்கு உடம்பு சரியில்லை. நான் வரல" என்று சுருக்கமாகக் கூறிவிட்டு முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள்.

ஹரிஷும் சஞ்சய்யும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டு, ஒன்றும் புரியாமல் அங்கிருந்து நகர்ந்தனர். அவர்கள் சென்ற பிறகு கார்த்திகா பெருமூச்சு விட்டாள். ஆண் நண்பர்களுடன் பேசக் கூடாது என்று வீட்டில் அம்மா சொன்ன கட்டுப்பாடுகள் ஒருபுறம் இருந்தாலும், அவளது சொந்த மனமே அவர்களை விட்டு தள்ளி நிற்கச் சொன்னது அவளுக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது.

அவர்களது உலகமும் தனது உலகமும் இரண்டாகப் பிரிந்துவிட்டது போன்ற ஒரு உணர்வு அவளுக்குள் ஆழமாகப் பதிந்தது. இனி அவர்களிடம் பழையபடி ஓடிப் பிடித்து விளையாட முடியாது, தோள் மீது கைபோட்டுப் பேச முடியாது என்பதை அவளது மனம் மெதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கியது.

மாலை பள்ளி முடிந்து வீடு திரும்பும் வழியிலும் கார்த்திகாவின் சிந்தனைகள் ஓயவில்லை. இந்த இரண்டு மாதங்களில் அவள் கற்றுக் கொண்ட பாடங்கள் புத்தகத்தில் இல்லாதவை. சமுதாயம் ஒரு பெண்ணை எப்படிப் பார்க்கிறது, அவளது உடல் எப்படி ஒரு விவாதப் பொருளாக மாறுகிறது என்பதை அவள் தன் அனுபவத்தின் மூலம் உணர்ந்து கொண்டாள்.

வீட்டிற்கு வந்ததும் பையை ஒருபுறம் போட்டுவிட்டு, அம்மாவின் மடியில் தலைசாய்த்துப் படுத்துக் கொண்டாள். அம்மா அவளது கூந்தலை வருடிக்கொடுத்தாள்.

"என்னடி கார்த்தி, டல்லா இருக்கே? உடம்பு ஏதும் செய்யுதா?" என்று அம்மா அன்போடு கேட்டாள்.

"ஒன்னுமில்லமா... சும்மா தான்" என்று கூறினாள் கார்த்திகா. அவளால் தன் மனதில் இருக்கும் அந்தப் புயலை அம்மாவிடம் வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியவில்லை.

அவள் மனதின் ஆழத்தில் ஒரு புதிய முதிர்ச்சி பிறந்து கொண்டிருந்தது. அதுவரை இருந்த குழந்தைத்தனம் மெல்ல மெல்ல மறைந்து, ஒரு பெண்ணுக்கே உரிய நிதானமும், சுய பாதுகாப்பும் அவளுக்குள் குடியேறின. சுற்றியுள்ள பார்வைகளை எதிர்கொள்ளும் தைரியத்தையும், தன் உடலை மதிக்கும் பக்குவத்தையும் அவள் தனக்குள்ளேயே வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதை அவள் புரிந்து கொண்டாள்.

மாலை நேரத்து இருள் மெல்ல மெல்ல அறையைச் சூழ்ந்தது போல, கார்த்திகாவின் பழைய உலகமும் மறைந்து, பொறுப்புகளும் கண்ணியமும் நிறைந்த ஒரு புதிய பெண்மையின் உலகம் அவளுக்கு முன்னால் விரிந்து நின்றது. பயமும் தயக்கமும் இருந்தாலும், அந்தப் புதிய உலகத்தில் தன் காலடிகளை எடுத்து வைக்க கார்த்திகா மனதளவில் ஆயத்தமாகத் தொடங்கினாள்.